RoShanAk

Sabalan

 Sabalan , (Azeri: Savalan) is a high mountain located north-west of Iran in province Ardebil. Sabalan ,Iran’s third highest peak , is a distinct volcano in the west of the city of Ardebil, 4811m above the sea level.The mountain chain of Sabalan ranges from ‘Ghara soe ‘ valley is the north of Ardebil possessing north-west direction , with the 60Km length and 48Km wiegth and continous to ‘ghoshadagh’ mountain south of Ahar.

  Sabalan is the runner  up to Damavand which old title of Iran’s most famous . This beautiful peak has a magnificent and pretty lake on the top of her crater which has been cover with snow and ice during whole year.There is permanent snow on this mountain and tracts of  old glaciers can be observed vividly.

  One of the spectacular specifications of this area is the existance of numorous mineral hot water sources scattered around this mountain , Sarein to Ghotor soe . These are mainly situated in Sarein . Chemical analysis and studying hydrological preporties of mineral water indicates that they originate from earth’s inner layers and whilst passing through various layers solve some of the terrestrials like carbonates and sulphates. Lymph and clear water sources and pleasant meteo are indicative of marvelous fertility and a unique echology .

  There , grow over 3000 different species of  plants among which the most noticeables are lily , opiate, rose , tulips ,etc .In the region of Sabalan 11 different animal habitats are identified which the most important ones are : ‘Hajilo’ habitat 22 Km to Meshkinshahr , ‘Agha Baba’ habitat near the village ‘Agha Mohammad beglo’ , ‘Vanyl ‘ in the north-west of Ardebil,etc , where goat , ewe ,brown bear , pig , rabbit, fax , wolf, partridge,deer , swan and … live . Another speciality of  Sabalan environment is the exitance of plentiful ponds among which we can refer to ‘Gharagol’ , ‘Varigol Hoshang Midani’ and ‘Molla Ahmad’ pond where birds and wild animals live in .

By NoBOdy In Tue 19 Aug 2008 at 3:38 PM Subject Mountain | Link

ساقیا  از  سر بنه  این  خواب را        آب  ده  این  سینه پرتاب را

       مطربا یکدم به  کف  نه بربطی        زورق  تن  را  بیفکن در شطی

             از دف و نی زهره را در رقص آر         درنوای چنگ و بربط جان سپار

                      بشکن اندر  کف  عطارد را قلم         وز  نی   ناخن بزن چنگی رقم

                               مشتری را طیلسان از سر بکن        وآنگهی  در  آتش   ساغر  فکن 

                                             تیغ مریخ از کفش بیرون فکن     نشترِ   ماه   نو  اندر خون فکن

                                                        لحت را با دل من کار نیست    اندر این ویرانه کس را یار نیست

                                                        ملاصدرا(دریاچه تار - غار رودافشان -جاده فیروزکوه - مرداد ۸۷)

By NoBOdy In Sat 2 Aug 2008 at 3:6 PM Subject | Link

   خداوند روز اول آفتاب را آفرید ؛ روز دوم
                دریا را آفرید ؛ روز سوم صدا را  ؛ روز چهارم رنگ ها را و روز پنجم
         حیوانات را و روز ششم انسان را آفرید. و خداوند روز هفتم اندیشید که چه
                  چیز را نیآفریده... پس تو را برای من آفرید ... (جنگل ارفه - جاده فیروزکوه- خرداد۸۷)

By NoBOdy In Wed 30 Jul 2008 at 1:18 PM Subject | Link

بشر، دوباره به جنگل پناه خواهد برد،

به كوه خواهد زد!

به غار خواهد رفت!  (جنگل دلسم- جاده کجور-تیر۸۷)

By NoBOdy In Wed 30 Jul 2008 at 3:53 AM Subject | Link

بنفشه اي خوش رنگ
دميده بود در آغوش كوه
از دل سنگ
به كوه گفتم: شعرت خوش است و تازه و تر
وگر درست بخواهي من از تو شاعر تر
كه شعرت از دل سنگ است و شعرم از دل تنگ ... فريدون مشيري(علم کوه - تیر۸۷)

By NoBOdy In Wed 30 Jul 2008 at 3:13 AM Subject | Link

پنداشتی، چون کوه، کوه خامش دمسردم؟

بی درد، سنگ ساکت بی دردم؟

- نی؛

قله ام،بلندترین قله غرور.

اینک درون سینه من التهابهاست.

هرگز گمان مبر، شد خاطرات تلخ فراموشم

هرچند نستوه کوه ساکت و سردم

- لیک آتشفشان مرده خاموشم ... ( آزاد کوه-تیر۸۷)

By NoBOdy In Wed 30 Jul 2008 at 2:7 AM Subject | Link

پشت دریا شهریست ، قایقی باید ساخت ... (جزیره قشم- هنگام- اسفند ۸۶)

با تشکر از آقای آشتیانی که تعدادی از تصاویر توسط ایشان گرفته شده است ...

By NoBOdy In Tue 29 Jul 2008 at 11:20 PM Subject | Link

دیدم در آن کویر درختی غریب را
محروم از نوازش یک سنگ رهگذر
تنها نشسته ای، بی برگ و بار، زیر نفسهای آفتاب
در التهاب،در انتظار قطره ی باران
در آرزوی آب.ابری رسید،
ــ چهره درخت از شعف شکفت.
دلشاد گشت و گفت: «ای ابر، ای بشارت باران!
«آیا دل سیاه تو از آه من بسوخت؟!
غرید تیره ابر،برقی جهید و چوب درخت کهن بسوخت!
چون آن درخت سوخته ام در کویر عمر
ای کاش،خاکستر وجود مرا با خویش
می برد باد، باد بیابانگرد.
ای داد، دیدم که گرد باد
ــ حتی
خاکستر وجود مرا، با خود نمی برد... شعر از حمید مصدق (کویر مرنجاب-کاشان -آذر ۸۶)

By NoBOdy In Tue 29 Jul 2008 at 10:38 PM Subject | Link